《礼记·学记》是古代一部重要的教育文献,被誉为“教育之经”,其原文及翻译如下:
原文:
教也者,长善而救其失者也。人之性,其善者,犹水之就下也,人无有不善,水无有不下。今夫水,平地而止,人善则止,教之至也。教也者,长善而救其失者也。人之性,其善者,犹火之炎上,人无有不善,火无有不炎上。今夫火,益燃而愈炽,人善则益进,教之至也。
凡学之道,严师为难。师严然后道尊,道尊然后民知敬学。是故君之所不臣,臣之所不友,民之所不与,皆进于学。夫学,进德修业也。此三者,教之所由兴也。
古之教者,家有塾,有庠,术有序,国有学。比年入学,中年考校。一年视离经辨志,三年视敬业乐群,五年视博习亲师,七年视论学取友,谓之小成。九年知类通达,强立而不反,谓之大成。夫然后足以化民易俗,近者说服,远者怀之。此大学之道也。
记曰:“教也者,长善而救其失者也。”善,教之源也;失,教之端也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失也。教之源,善也;教之端,失